Magnolia's profileMagnoliaPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 24 Thank you A gift for you ..
For your kindness .. For the beautiful comments That leaves always in my guestbook THANK YOU VERY KISS KISS by MariaMaxa
Vriendschap, oprecht, eerlijk én trouw.
Canim....
I LOVE YOUUUUUUUUUU MAGGYMMMMMMMMMM BİRGÜN EVET BİRGÜN ARTIK YANLIZLIĞI ÖZLEYECEĞİM ÖZLEYECEĞİZ VE EMİNİM BU BİZE SADECE MUTLULUK VERECEK ... HOŞ BEN YANLIZLIĞI UNUTTUM SAYILIR SEN SENİN SEVGİN SENİN BÜYÜK ONURUN GURURUN TATLI VE SOFT KAREKTERİN BENİMLE BENİM YANLIZ OLABİLMEM NE MÜMKÜN BENİM ONURLU GURURLU TATLI KARIM CANIM MAGGYM
Treu Love .......Treu Love.......
ALL MY FEELINGS FOR YOU MY DEAR MAGGY DEMİŞTİN BAHARDA GÖRÜŞELİM BAHAR GELDİ GEÇTİ SEN GELMEZ OLDUN YARADAN EŞKİNE NE OLUR DÖN KUŞLAR KONDU GÖÇTÜ SEN GELMEZ OLDUN YARİM
GÖZLERİM YOLDA SEN GELMEZ OLDUN BİZ BU SONBAHARDA BULUŞACAKTIK BAHAR GEL Dİ GEÇTİ SEN GELMEZ OLDUN TAŞLARAMI DÖNDÜ KALBİN AYLAR YILLAR GEÇTİ SEN GELMEZ OLDUN DEMİŞTİN KAPINA GELİRİM DİYE KULAĞIM KAPIDA SES VERMEZ OLDUN BOŞYEREMİ YEMİN ETTİK İKİMİZ KUŞLAR YUVA KURDU SEN GELMEZ OLDUN YARİM GÖZLERİM YOLDA BEKLERİM AMA SEN GELMEZ OLDUN FAKAT BEN İNANIYORUM BİR GÜN GELECEKSİN VE GİDİŞLER ASLA OL MAYACAK SENİ BEKLEMEK ONUR BENİM İÇİN BEKLEDİĞİM HAYATIM VE HAYATIMDAN FAZLASI SE
BU DAĞLAR BİZİM DAĞLAR ÇEŞMELİ SULU DAĞLAR BURDA BİR GARİP YATAR GÖL KİŞNER ULUDAĞLAR ....ONURLANDIRILDIM ÇÜNKÜ MAGGY BANA GELDİ AK PAK VE SOFT ONURLANDIRILDIM ÇÜNKÜ ONUN TARAFINDAN SEVİLDİM .....BAŞKADA SÖZÜM YOK UNUTMADAN BURDA YATAN ASLAN PARÇASI INDIAN CANIM BENİM SARIGELİN
I am praud you  
Friendship  Çok tesekkür ederim arkadasim Balböcegi,
cok güzel !!
Hij  Love me without fear
Trust me without questioning Need me without demanding Want me without restrictions Accept me without change Desire me without inhibitions For a love so free.... Will never fly away.
October 01 Ticket to Heaven
I can see what youre looking to find
September 27 Pink Ribbon Thank you Elibhetluna
 Bijna oktober. Wat vliegt de tijd. Niet altijd komt dat gelegen maar je kan er ook blij mee zijn, en dat ben ik. Oktober, aandacht wereldwijd voor borstkanker.
Bijna zes jaar geleden alweer. İk herinner me de dag als was het gisteren. Met z,n drieen zaten we in de wachtkamer van de chirurg, ieder met onze eigen gedachten. Mijn zoon, mijn schoondochter en ik. Terwijl ik dit schrijf voel ik weer de kou en het angstzweet wat me toen overviel.
Al vijf jaar maak ik er ieder jaar weer een logje over. Aandacht voor borstkanker.
We werden binnen groepen en er werd ons verzocht te gaan zitten. Wat hing ons boven het hoofd. De chirurg probeerde zijn beste gezicht op te zetten, maar dat lukte hem niet. İk las de boodschap van zijn gezicht af. Borstkanker, kwaadaardig. Binnen een week wilde de chirurg de borst van mijn toen vierendertig jarige schoondochter amputeren. We keken elkaar aan zonder een woord te zeggen, zonder een traan te laten, volkomen van de kaart. De chirurg liet ons even alleen en ik omhelsde mijn schoondochter en mijn zoon. İk voelde een enorme vechtlust in mij opkomen op dat moment. Dit kon ik niet accepteren. De chirurg kwam even later weer binnen met een voor mijn gevoel levensgrote injectienaald. Gaat u maar even liggen op het bed. Veel zei ze niet, mijn schoondochter, ze gaf zich over aan mij. Turkse van geboorte. Op dat moment begreep ze van de meeste woorden van de chirurg niks. Amputatie, punctie, kwaadaardig. Ze begreep dat ze op het bed moest gaan liggen en mijn zoon verliet huilend de spreekkamer. Dit kon hij niet aanzien. Zonder verdoving een holle naald in je borst gestoken krijgen was voor hem te veel. Voor mij ook maar ik probeerde mijn schoondochter zo goed mogelijk bij te staan. İk vroeg waarvoor die punctie was, en het antwoord was ; voor de operatie die volgende week moet plaatsvinden. Die operatie vond niet plaatst de week daarop maar een half jaar later. En ook geen amputatie maar borstbesparend. Kon me niet neerleggen bij de amputatie en heb de volgende dag naar Rotterdam gebeld. Daniel den Hoedkliniek . Daar hebben ze nogmaals gewikt en gewogen en het resultaat was eerst de tumor van vijf centimeter laten slinken d.m.v chemotherapie. Daarna de borstbesparende opratie gevolgd door een drieendertig dagende stralingssessie.
Het heeft er bij ons allen heel erg ingehakt, maar we zijn nu bijna zes jaar verder. Vlak voor kerst in 2007 werd mijn schoondochter opnieuw getroffen, dit keer door een hersenbloeding. We hebben afgezien maar ik ben zo trots op mijn schoondochter. Ze is heel sterk geweest en je hoorde haar nooit klagen. Afgelopen jaar de reconstuctie en het gaat momenteel goed met mijn schoondochter. Oktober is vor mij altijd Pink Ribbon maand. Aandacht en geld voor onderzoek en preventie. İk draag in oktober dagelijks het rose lintje...... koop het blad Pink Ribbon waarvan de opbrengst geheel ten goede komt aan onderzoek naar borstkanker. Koopt u het ook weer dit jaar ...... het is en blijft nog steeds heel hard nodig.
Pink Ribbon Magazine vanaf vandaag te koop!Circle of Life. Dat is het inspirerende thema van de zesde editie van Pink Ribbon Magazine, de charity glossy van Sanoma Uitgevers. Met dit keer bijzondere aandacht voor borstkanker door alle culturen heen. De opbrengst van het 188 pagina’s dikke magazine - vanaf 22 september in de winkel voor € 4,99 - gaat voor het 6e jaar voor 100% naar Stichting Pink Ribbon.
September 04 De rekening....... Soms weet ik ineens hoe ik mijn dag moet beginnen. Ik weet het eigenlijk elke dag wel, maar doen hé, dat is weer iets anders. Na een toch wel rottige avond, weer een nieuwe dag. Ik kreeg een mail van een lieve vriendin met een stukje uit haar leven. Een kort stukje, maar zó ingrijpend, zó emotioneel dat ik na het lezen daarvan niet meer vooruit of achteruit kon. Ik bleef haar mail maar lezen en lezen, en nóg een keer lezen. Normaal zit ik niet om woorden verlegen, maar na het lezen van haar mail wel. Sprakeloos was ik, dat een mens in zo'n korte periode zoveel mee kan maken. Ik besef dus weer eens dat ik het nog niet zo rottig heb getroffen, het kan blijkbaar altijd erger, anders, nóg ingrijpender. Al is het door het lezen van haar mail nou ook weer niet zo dat mijn ervaringen hierbij in het niet vallen. Het was zwaar om te dragen mijn last, maar blijkbaar was en ben ik sterk genoeg om die last ook te dragen. Je wordt nooit boven je krachten beproeft staat er in de bijbel, en dat is waar. Misschien heb ik door het dragen van mijn last de hernia overgehouden, want niets komt van niets. Kijk maar naar mensen om je heen, ik kom maar zelden iemand tegen zonder bagage in zijn rugzak, iedereen heeft wel wat te dragen, of dat nou zwaar is of minder zwaar, je raakt gewend aan je eigen last. Het dragen wordt ondanks het gewicht steeds draaglijker. Wat ik wel moet leren is mijn rugzak zo nu en dan even af te doen, neerzetten en denken ' bekijk jij nu maar even, ik heb vandaag genoeg met je rond gelopen.' Accepteren wat je krijgt, blij zijn met wat je hebt. Het is niet zo moeilijk maar het vraagt wel enige oefening en doorzettingsvermogen. Je moet de kunstenaar in jezelf ontdekken om straks toch een goed werk achter te kunnen laten. Want niemand van ons wordt jonger, de tijd gaat verder, en elke verloren dag is er één te veel. Dankbaar zijn voor al het mooie wat wij vaak niet zien, niet willen zien. Want eens wordt ons de rekening aangeboden, voor de zonneschijn en het ruisen der bladeren, al de zachte lelietjes van dalen en de donkere zilversparren, voor de lucht die wij ingeademd hebben, en de blik op de sterren en voor alle dagen, de avonden en de nachten. Eens wordt het tijd dat wij vertrekken en betalen. " De rekening, alstublieft," doch wij hebben buiten de waard gerekend: " Ik heb jullie uitgenodigd" zegt Hij en lacht.' Zover de aarde reikt, het was mij een genoegen!" Deze kaart met tekst van Lothar Zenetti had ik gisteren op tafel gelegd, klaar om te versturen. En ik weet het, dankbaar zijn, want we krijgen het allemaal gratis. Ik moet er vaker bij stil staan.........dagelijks !
 Mensen.... ( 2007 ) In nood leer je je vrienden kennen. En dat kan je zowel positief als negatief ervaren. Dat laatste is wel de slechtste ervaring, zeker als je domweg zoals ik het hart op de tong draagt en iedereen vertrouwt. Je bent open, geeft je bloot zoals zo mooi gezegd wordt. Dingen die je in vertrouwen vertelt blijven niet altijd vertrouwelijk. Dat merkte ik weer eens deze week. Loslippigheid....onnadenkendheid....geef het maar een naam, ik aanvaard er geen excuus voor.
Het maakt me wel verdrietig, ben je de ene teleurstelling nog niet te boven dient de volgende zich weer aan.' Laat je niet ontmoedigen joh.....trek het je niet aan .' Sta erboven. Makkelijker gezegd dan gedaan. Het moet in je zitten om aan dingen ' schijt ' te kunnen hebben. En bij mij zit dat er niet in. Twee vrienden verdwenen ineens ' onaangekondigd '. Terwijl ik met ze mailde, lief en leed deelde en dacht echte vrienden aan ze te hebben zijn ze ineens verdwenen. Positief blijven denken zei mijn dochter, je krijgt er vast vier nieuwe vrienden voor terug. Terwijl ze dat tegen me zei dacht ik ineens aan dat nummer van Boudewijn de Groot, ' want zonder vrienden kan ik niet.' Opgezocht en gedraaid dus, en waarachtig het heeft geholpen. Zoals zo vaak. Vanmorgen las ik op de space van de Proff dat ze een kat heeft doodgereden en daar afschuwelijke beelden aan heeft overgehouden. De beelden vervagen nu een beetje zegt ze verder, maar ik kan mij dat zo goed voorstellen. Dan kan muziek zo heel goed helpen. Niet bij iedereen, maar wel bij mij. Op 17 augustus 2004 , ik vergeet dat ook nooit meer, zag ik voor mijn ogen een grote Turkse herder aangereden worden door een vrachtauto. We zagen het aankomen, mijn dochter en ik. Allebei uit de auto gesprongen ( levensgevaarlijk...) en de snelweg opgerend om de aandacht van de vrachtwagenchauffeur te trekken. De man heeft geremd zo hard als hij kon, maar kon de herder niet meer ontwijken. Als je dan daar machteloos staat te kijken, te wachten op dierenarts en politie duurt een half uur een dag.........ook wij zagen het dier voor onze ogen doodgaan en dan ontsteek ik op zo'n moment zo in woede om het onbegrip van de omstanders. Mensen die je toe snauwen dat 'het 'maar een beest is, waarom al dat verkeer zo nodig opgehouden moet worden, lui die met hun vinger tegen hun voorhoofd ons passeren............ En toch doe ik het de volgende keer weer, stoppen en kijken of ik lijden kan voorkomen. Ook als het om ' maar een beest ' gaat. De beelden van toen raak ik ook nooit meer kwijt, maar als ik er weer erg direct aan word herinnerd, zoals nu door het lezen van de log van de Proff, draai ik de muziek die mij weer rustig maakt.....muziek waardoor ik het allemaal weer even beleef, maar het ook weer op z'n plaats terug kan zetten. Terug zetten in het vakje ' nare gebeurtenissen die je nooit meer vergeet, ' maar die door muziek hun scherpe kantjes verliezen. Er is een spreekwoord, ' soms kan zelfs muziek tranen niet vervangen '......... niet altijd nee, maar als het wel kan moet je daar heel blij mee zijn. En dat ben ik.  Verslaafd. Hellupp.......ik raak verslaafd. Dat hoor ik voor de derde keer vandaag, en ja, ik moet daar zelf ook eens over na gaan denken. Het is natuurlijk leuk, alles kun je doen achter je pc, het wordt ons telkens leuker én makkelijker gemaakt. Jaren heb ik het tegen gehouden. Nee, ik geen pc. Zag het overal om mij heen. Nergens geen tijd, want o jee de pc. Er werd gechat, ge-msn'd , mailen, spelletjes doen........gek werd ik ervan. Kwam je ergens op bezoek en stelde je een onderwerp ter discussie, was het antwoord, ' hee, daar heb ik pas nog iets over gelezenop de pc, " ik kijk ff voor je." Nee, ik wist zeker dat ik zo'n ding niet in mijn huis wilde hebben. En nu zit ik hier......een beetje verslaafd te raken aan een medium wat mij overal ter wereld met iedereen in contact brengt. Wil ik naar China, dan ga ik naar China, wil ik naar Rusland dan ga ik naar Rusland, de wereld in een notedop. Mijn broer kwam ermee aan......met een pc. ' Leuk joh, probeer het nou maar, vind je het niks dan heb je 'm nog zo de deur uitgewerkt ! ' Soms denk ik ' ja, hád ik 'm maar de deur uitgewerkt. In december was ik het nog van plan, omdat ik toen zo'n gedoe had met KPN. Niet gedaan nee. Want het heeft ook veel voordelen. Iedereen die ik liefheb is a la minuut bereikbaar....... thuisbankieren......een berichtje doorgeven....noem het maar op en het is mogelijk. Stond je eerst uren te wachten bij een reisbureau, nou boek je online waarheen je maar wilt. Afgezien van de voordelen blijft het ook nadelen houden , een pc in huis. voor mij wel tenminste. Ik word een beetje openbaar bezit. Het kan te ver gaan als ik niet zelf mijn grenzen aan geef. ' Waarom ben jij niet online ? , waar was je, ik heb je al drie keer een buzzer gestuurd.........oh, jij bent zo handig, wil je even voor mij wat opzoeken.......en dan deze; ' ik heb je een uur geleden gemaild, waarom reageer jij niet ????? ' Kijk, en dát wil ik wel in de hand houden, het is tenslotte mijn tijd, mijn leven. Er is ook nog zoiets als sociaal contact met 'echte ' mensen......en je weet wat ik hiermee bedoel. Een praatje bij de bakker, een gesprekje met een visser als ik aan de Maas lekker in het gras neerplof....... Als ik dat niet meer kan, niet meer doe, dan weet ik dat het tijd wordt om mijn pc écht de deur uit te werken. Want als je daar niet voor waakt word je binnen no time heel erg eenzaam......en ik kan niet, en wil ook niet zonder tastbare mensen om mij heen. fijne dag voor iedereen.....die ik liefheb...en die mij liefhebben.......
 Stilstaan.... Heerlijk...de balkondeur open, een wijde blik over de mij o zo vertrouwde duinen, én muziek ! Probeer daar maar eens niet vrolijk van te worden. Dat is natuurlijk een beetje overdreven, het valt mij vaak niet eens meer op. Dan drink ik mijn senseo op mijn balkonnetje, en kan mij ineens een gevoel van dankbaarheid overvallen. Als ik in de verte de Pagode zijn proefvlucht weer zie maken, de bomen nóg groener zijn dan gisteren, het toch wel apparte geluid van de meeuwen die hier hun ontbijt komen halen.......ik heb weer een cadeautje gekregen, en het ook opengemaakt. Er zijn zoveel mensen die nooit een cadeautje krijgen, die elke dag moeten leven op een vuinisbelt, maar af moeten wachten of ze nog iets te eten zullen vinden vandaag. Zoveel mensen die moeten leven tussen het oorlogsgeweld, niet weten wat het is om in vrede te leven. Er zijn mensen voor wie vandaag de laatste dag van hun leven gaat worden, die de strijd tegen een ziekte op moeten geven, afscheid moeten nemen van het liefste wat zij bezitten.Er zijn mensen die vandaag een nieuw leven in hun armen gedrukt krijgen, op welke manier dan ook. Mensen die doordat er ergens een medemens sterft weer een toekomst hebben omdat er leven beschikbaar komt door orgaandonatie bijvoorbeeld. Maar er zijn ook mensen die niet tevreden zijn.....die nóóit tevreden zijn. Die elke dag meer willen en dat ook voorzichzelf willen houden. Mensen die het niets kan schelen of er aan de andere kant van de wereld een kind sterft door gebrek aan voedsel. Ik weet het, ' kan ik het helpen ? ' kan ik er wat aan doen ? ' Ís het soms mijn schuld ? ........ Ik weet dat dat niet altijd gaat en dat onze mogelijkheden beperkt zijn. Wat ik wél weet is dat het geluk in jezelf begint bij de ander. De ander, je medemens. Als je daar begint doe je voor vandaag genoeg. Deel je glimlach, maak eens een praatje, informeer eens écht naar de ander, en niet zomaar oppervlakkig omdat je vraag een vorm van beleefdheid is.
Accepteer dat anderen je wijzen op eventuele fouten die je misschien onbewust maakt, want niemand is volmaakt. Weet niet altijd alles beter, respecteer de mening van anderen, ook al is dat niet de jouwe. Neem eens even de tijd om verder te denken dan je eigen straatje,denk af en toe ook eens ' wereldwijd ' en besef dat je een gelukkig mens bent. Dat heb ik ook gedaan vanmorgen, zonder daarbij mijn medemens uit het oog te verliezen. Besef dat het morgen ineens anders kan zijn, dat jij het kunt zijn die afscheid moet nemen, dat er afscheid genomen kan worden van jou. Je hoeft er ook niet continu bij stil te staan.......een momentje per dag is genoeg.  Soms... Soms moet je opnieuw beginnen. Dat kan met iets kleins zijn, maar in veel gevallen ook met iets groots. Ik heb mij nogal eens vergist de afgelopen maanden. Voornamelijk in mensen. Vrienden kan ik beter zeggen. Blijken het achteraf toch geen echte vrienden te zijn. Je geeft ze al je vertrouwen en dat misbruiken ze. Dat merk je niet meteen, daarvoor ben je veel te goed van vertrouwen. Het zijn vaak kleine dingen, een opmerking, een reactie, en je merkt wel iets maar wil het toch niet tot je laten doordringen. Je geeft ze één vinger, en voor je het weet is je hele hand weg. Daar sta je dan, gehandicapt en wel. Jaloezie is één van de oorzaken van een breuk tussen ' vrienden.' Vooral tussen vrouwen gaat vriendschap nogal eens verloren door jaloezie. Dat is heel jammer, vooral als je van elkaar weet dat er eigenlijk helemaal geen reden is tot jaloersheid. We sjouwen ieder onze rugzak met lief en leed dagelijks mee. De een kan nog rennen met zijn tas op de rug, terwijl de ander letterlijk en figuurlijk gebukt gaat onder het gewicht van zijn tas. Maar dat wordt niet gezien, alleen de buitenkant van de tas wordt beoordeeld. Heb je meer ' talenten ' op welk gebied dan ook, dan steekt afgunst de kop op en krijg je langs onsympathieke weg deze kennisgeving gepresenteert. Ik heb daarom besloten een ' vriendenstop ' in te lassen. Ik ga een poosje alleen verder, zonder vrienden want ik heb genoeg aan mijn eigen vracht. Voorlopig !
 Illusie... ( 2007 ) Uit bed ben ik , maar of ik ook wakker ben is iets anders. Het is nog vroeg , ik had best nog even willen slapen maar dat gaat niet zo best met een kat die al vanaf vijf uur aan het ouwehoeren is. Het wordt een mooie dag vandaag , soms vind ik het weleens erg dat ik geen zonaanbidster ben . En iets willen worden wat je niet echt bent ...... draait uit op een mislukking. Dat is ook zo met de invulling van je leven, je wordt geen Hans Klok als je geen illusie 's hebt, je wordt ook geen Tineke Schouten als je geen humor hebt. Zo is het met bijna alles. Je kunt die dingen wel willen, maar als er niet een klein beetje humor of illusie ergens in je verborgen zit , vergeet het dan maar. Dan zit er niets anders op dan gewoon jezelf te zijn en te blijven. En zelfs dat kan een hele toer zijn. Ik heb het geprobeerd , om over dingen heen te stappen, om niet meer achterom te kijken, om leuker te willen zijn dan ik ben. Om spontaan verliefd te worden op iemand . Maar geloof mij maar, dat lukt nooit. Probeer het maar eens , probeer eens iets te doen waar je niet echt achter staat, dat mislukt, absoluut ! Het moet gewoon zo zijn dat je bent wie je bent, en lang niet voor iedereen is het leven een sprookje . Probeer je dan ook geen illusies te maken , beeld je niet in dat het gras bij buren groener is dan bij jou. Aanvaard wat op je pad komt, je komt het tegen omdat het voor jou is, en niet voor je buurvrouw. Denk aan de woorden van Arthur Miller, het leven is een mongooltje, en hoe meer je het van je afduwt hoe meer je het naar je toetrekt. Pak het vast, geef het een stevige klapzoen en het mongooltje zal huppelend naast je door het leven gaan. Aanvaarden heet dat, accepteren. Toen ik hier vanmorgen ging zitten met een senseo en de krant voelde ik niet eens de behoefte om 'm ook te lezen. Mijn gedachten gingen naar andere dingen, naar mensen , mensen waar ik van hou en die ook van mij houden. Ook al zijn dat er maar weinig, het is genoeg, genoeg om deze dag weer door te komen. De hele wereld hoeft niet van mij te houden, een paar mensen is genoeg, want ik maak mij geen illusies meer.  Blind ? ( 2006 ) Gisteren was ik getuige van een gesprek tussen mijn dochter en schoondochter. Dat gesprek ga ik vanzelfsprekend hier niet openbaar maken, maar het was wel weer reden voor mij om eens over de toekomst na te denken. Deze keer niet serieus, wat mij betreft dan, ik ben wijzer....hoop ik . Mijn schoondochter is een jonge Turkse vrouw die inmiddels ruim zestien jaar hier woont, waarvan tien jaar samen met mijn zoon. Toen mijn zoon mij dan ook vertelde serieuze plannen te hebben met een meisje uit een ander land, een andere cultuur, was ik wel even van slag. Niet door het meisje, maar wel door de bijkomende zaken. Ik weet ook wel dat liefde blind is, stekeblind soms, maar van deze relatie heb ik toch wel meerdere nachten wakker gelegen. En nog regelmatig lig ik er wakker van. Mijn schoondochter heeft namelijk nooit kunnen wennen en ook nooit kunnen houden van dit land, en de heimwee doet haar geen goed. Ook mijn zoon en de kinderen niet want oorzaken hebben altijd gevolgen, ook voor hen. De aanleiding dat ik hier nu iets over zeg is de vakantie die mijn kleinzoon de komende drie weken heeft. Drie weken .....een halve zomervakantie ! ' Waarom die vakantie niet aan de zomervakantie vastgeplakt, dan had ik drie weken langer in mijn land kunnen blijven.' Ik begrijp haar reactie. Elke gelegenheid die mijn schoondochter heeft om naar haar land en haar familie te gaan grijpt ze aan, en in haar geval misschien ook logisch. Zeker sinds de ziekte met de de zware naam ook haar getroffen heeft. Achteraf praten heeft geen zin,' waarom ben ik hier, hoelang moet ik nog hier '. Wat ik wel weet is dat een huwelijk tussen twee culturen goed kan gaan, maar ook zwaar kan zijn, ook voor de directe omgeving. Er is een huis in Turkije, maar om te kunnen leven , te kunnen voorzien in het onderhoud van je gezin moet er gewerkt worden. Het is niet zo eenvoudig als mijn schoondochter het ziet. Neem je bed op en wandel......helaas gaat dat niet voor velen.
Ze moeten nog een poosje, mijn zoon en schoondochter. Ik hoop dat hun relatie hiertegen bestand is. Want heimwee wordt niet minder, heimwee kan je ziek maken, en nóg zieker is niet gunstig in haar geval. Daarom dacht ik hier vanmorgen weer eens over na. Vroeger zei men ook wel ' twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen .' Niet alleen tussen twee geloven dus. Het geldt nog steeds, bezint voordat je begint. Genoeg over de moeilijke tijden die mijn zoon en schoondochter door moeten. Ik hoop dat ze er samen uitkomen, en dat het een lang en gelukkig huwelijk mag blijven. Maar een glimlach kon ik toch ook niet onderdrukken vanmorgen. Dacht aan mezelf.......wat zou ik doen als ik nu, op mijn leeftijd de ware zou tegen komen en het is een man met een andere geloofsovertuiging, een geheel andere levensopvatting, een heel andere cultuur dan de mijne........ Ik denk dat ik daar niet meer wakker van zou liggen. Ik ben de tijd voorbij dat ik blind een man zal volgen. Levenslessen hebben mij inzicht en wijsheid gegeven. Mijn hart wil ik graag nog een keer verliezen, maar liefde maakt mij niet meer blind. Mijn keuze is duidelijk...... ik kies voor het leven ( .....en de liefde......en die heb ik inmiddels gevonden....voor altijd . )  Toeval ?  Leuk kleurtje......of toch niet zo ? De letters waren eerst rose, maar pastelkleuren passen niet zo goed bij mij. Ik hou van uitersten, zwart...wit...en enkele felle schreeuwerige kleuren daar tussen in. Ik laat dit staan, is niet onaardig. Ergens in deze week kreeg van mijn zoon zo'n doorstuur mailtje, je kent ze wel, als je zoiets niet doorstuurt dan kan het zijn dat je iets overkomt. Dat kan, het hoeft dus niet, maar het kan wel. Ik denk daar zo het mijne van. Er zijn hele leuke bij, ook hele flauwe, maar deze is wel grappig. Doorsturen, ik doe het vaker niet dan wel, en er is me tot nu toe niets ergs overkomen. Wél vrienden kwijtgeraakt, maar ik ben er van overtuigd dat die vrienden toch wel uit mijn leven waren verdwenen vroeg of laat. Het is een Slowaaks gedichtje, wel grappig, niet zo lang, want geduld om zo'n filmpje af te kijken heb ik eigenlijk niet. Ik stuur het door naar ' alle gebruikers '. Ook dát doe ik normaal gesproken nooit. Ik selecteer altijd, want wat moet bijvoorbeeld Essent of de Stichting Wakker Dier met mijn doorstuurmailtje. Zij zien liever dat ik de rekening betaal, of een donatie schenk. Nog dezelfde avond krijg ik het gedicht weer terug in mijn mailbox. Mijn broer denkt in ieder geval aan me, en later mijn nichtje ook nog. Verder blijft het rustig, ik ben blijkbaar niet zo geliefd als ik dacht. Ik denk er niet meer aan totdat ik afgelopen donderdag het Slowaaks gedicht weer tegenkom in mijn mailbox. Terug gestuurd door Carin, de vrouw bij wie ik twee jaar op Turkse les heb gezeten. Omdat ik geen adressen had geselecteerd heb ik ook niet stilgestaan bij de mensen die mijn gedicht in hun mailbox zouden vinden. Ze schrijft me dat ze het zo leuk vindt dat ik aan haar gedacht heb. Ze schrijft ook dat ze de laatste tijd vaak aan mij heeft gedacht, en mij had willen mailen, maar ze was op een of andere manier mijn emailadres kwijtgeraakt. Door omstandigheden van persoonlijke aard ben ik na twee jaar gestopt met mijn lessen. Maar Carin was ik niet vergeten, ik dacht nog zeer regelmatig aan haar. Ik heb een Turkse schoondochter, zij een Turkse man. Ik heb twee kleinzoons, zij twee zoons. Een van haar zoontjes is overleden aan de gevolgen van de ziekte die mijn schoondochter ook heeft. Er was vanaf dag één een klik tussen ons. Zoveel gelijkenis tussen de kinderen, half Nederlands, half Turks. De naam van haar overleden zoontje verschilde één letter met de naam van mijn jongste kleinzoon. Ik keek er wekelijks naar uit, naar de lessen, maar ook naar Carin. Samen hebben we regelmatig nagepraat, tussen twee lessen in, want na mijn groepje kwam al snel het volgende groepje. Maar de tijd was lang genoeg om een band met elkaar te krijgen. We hebben samen gelachen, samen gehuild. Gelachen om de leerlingen , we konden vaak niet naar elkaar kijken want dan viel het op dat we samenspanden. Gehuild om de ziekte die zowel in haar gezin als in het mijne zoveel verdriet bracht. Ik ben in een jubelstemming. Het voelt goed om Carin weer terug te hebben. Ik heb haar inmiddels gemail, en daar gaan we samen mee door. Het voelt alsof ik weer een stukje aan mijn puzzel heb kunnen leggen. Hoe blij kun je zijn als iemand die even uit het zicht was weer bij je terug is.........héél erg blij........neem dat maar van mij aan !!!!!!
 Fluitende oma.... ( 2007 ) De kleinzoons slapen weer thuis. Ik ben dus weer home alone, en ook dat is weer even wennen. Gezellig hoor, samen in bed, kleinzoon en ik . Nu kan het nog, negen is nog een leeftijd waarop je het geen probleem vindt om naast je babaanne te slapen, alleen de nachtzoen was al even afgeschaft, maar dat maken andere dingen ruimschoots goed. ' Ik vind het gezellig bij jou ', en de volgende keer kom ik weer bij jou slapen '. De volgende keer is over vier weken, en ik verheug me er ook weer op, ook al is de rust nu wel even welkom, al is het alleen maar voor mijn hernia, even het bed voor mij alleen. Want het draait wat in zijn slaap, zo'n kleinzoon. Zeker als hij ook nog regelmatig even wakker wordt omdat hij zo verkouden is en zijn neus regelmatig verstopt zit. Dan moet je als oma ook niet vragen of zijn neus verstopt zit, want dan krijg je als antwoord ' nee, die zit nog gewoon op zijn plek '. Na een paar neusdruppels slaapt hij zo ook weer in . Afgelopen nacht niet. Ik werd wakker omdat ik voelde dat mijn kleinzoon ook wakker was, dat voel je gewoon. ' Jij maakt geluid babaanne, zegt hij tegen mij. Ik vraag dus of hij wakker is geworden van mijn gesnurk, want wat voor geluid zou een mens anders maken in zijn slaap. ' Nee, jij snurkt niet zoals papa, maar jij fluit '. 'Ohh, fluit ik , vraag ik hem, en ik ben allang blij dat ik niet snurk, want dat lijkt me vreselijk, allleen mannen snurken maar volgens mij. Nachten heb ik doorgebracht op de logeerkamer omdat ik de slaap niet kon vatten vanwege een oorverdovend en hoogst irritant geluid. Mensen die snurken....vreselijk, dat doet een huwelijk geen goed, en een ongebonden relatie ook niet volgens mij. Zie daarbij een half openstaande mond, ogen die draaien, en je zou direct echtscheiding gaan aanvragen, de verliefdheid is meteen over als je daar elke nacht voor op de vlucht moet. Maar zo erg is het blijkbaar niet met mij. 'Ja, jij fluit, niet met je mond maar met je neus '. Hij kijkt me in het halfdonker onderzoekend aan. 'Hoe doe jij dat babaanne vraagt hij. Nou weet ik absoluut niet wat voor fluitje hij bedoeld, want ik hoor mezelf niet 's nachts, en dat ik fluit is al helemaal nieuw voor mij, niemand die mij daarop wijst. ' Doe het eens voor, vraag ik hem, op wat voor geluid lijkt het ? Is het een leuk fluitje ? 'Nou, zegt hij, ik weet niet hoe ik dat moet voordoen, want ik kan alleen fluiten met mijn mond'. Daar zit wat in, dus ik vraag of het een leuk fluitgeluid is. Ik gebruik al jaren geen fluitketel meer, en zijn moeder ook niet, dus ik weet niet zo snel een voorbeeld te geven. Maar in mijn tijd vond ik het geluid van een fluitende ketel een gezellige fluit, ik had er zeker geen hekel aan. Dus ik hoop maar dat mijn nachtelijk gefluit hem ook gezellig in zijn oren heeft geklonken . We besluiten weer te gaan slapen, want vanmorgen was de eerste schooldag na zes weken vakantie, en een beetje uitgerust moet je dan wel zijn. Hij draait zich om, ik ook , maar ineens wist hij het blijkbaar.....want weer draait hij zich om, stapt het bed uit en komt weer terug met een papieren oprolfluitje, zo'n ding wat vaak in een verrassingssnoepzak ( wat een woord ) zit. Ik ben een oma die alles bewaart,en nog geen fluitje van een cent weggooit. Het is mij nu duidelijk. Zo irritant fluit ik dus als ik slaap. ' En babaanne, vraagt hij verder, fluit jij elke nacht zo ?' Ik weet het antwoord niet op zijn vraag. Maar als ik elke nacht zo fluitend slaap....dan is het nu misschien duidelijk waarom ik nog steeds het bed voor mij alleen heb.
Voor straks, welterusten, en morgen gezond weer op.  Mongooltje Arthur Miller schrijft in een van zijn toneelstukken; ' Ik droomde dat mijn leven een kind van me was. Maar het was een mongooltje en ik liep weg. Maar het kroop steeds weer op mijn schoot. Het greep naar mijn kleren. Tot ik dacht " Als ik het kan kussen , kan ik misschien slapen." En ik boog mijn hoofd over zijn verwrongen gezicht en het was afschuwelijk......maar ik kuste het."
Het leven komt zoals het is, en je moet je ermee verzoenen, hoe hard en hoe zwaar het ook is. Als je het eenmaal gekust hebt, wordt het anders, draaglijker. En dat bedacht ik mij vanmorgen ook. Een reactie op mijn weblog zette mij aan het denken, dat ik wel veel liet zien van mezelf. Nou gelukkig dan maar dat ik geen bn-er ben, dan wordt je uitgekleed tot op je hemd, soms nog wel bloter en sta je totaal naakt tegenover wildvreemden. Ik leef, maak dingen mee, leuke maar ook minder leuke.En ook heel verdrietige. Twee dames, beiden in de tachtig, maar dat geef je ze absoluut niet. Altijd mooi gekleed, een schitterend ingerichte flat waar geen stofje dwarrelt, een mooie auto die nauwelijks de garage uitkomt want de dames zijn sportief en wandelen liever. Okè, niks mis mee, iedereen leeft zijn leven zoals dat komt. Maar deze dames zijn nog nooit in hun leven een mongooltje tegen gekomen. Een gezinsleven hebben zij nooit gehad, geen man, geen kinderen, geen dieren, angstvallig zijn ze dat uit de weg gegaan. Als je met ze in gesprek raakt dan gaat het nergens over, want ze weten niet wat leven is. Praten over anderen, hebben commentaar op anderen, oordelen en veroordelen. Daaruit bestaat hun leven. Wat jammer dat zij nooit een mongooltje in de armen hebben kunnen sluiten denk ik dan. Dat lijkt mij een groot gemis, zolang een leven geleefd te hebben zonder inhoud, niets was het vermelden waard, totaal niets, of het moet zijn dat je een leven kunt vullen met oppervlakkigheden. Je huis, je baan, je spulletjes, je uiterlijk............. Laat mij dan maar wel wat te vertellen hebben, open zijn.........wat ik niet echt kwijt wil vertel ik ook niet. Hoe ik hier nu bij kom...bij dit log...........nou gewoon, omdat ik de dames vanmorgen tegen het mooie lijf liep.........en toen bedacht ik mij ineens hoe gelukkig ik ben...... je leven aanvaarden.....door het in je armen te sluiten en te omhelzen.  Gooise vrouwen.... Mag ik nog even .......uitkuren ? Op stel en sprong naar de Efteling vanmiddag. Meestal weet ik dat ruim van te voren, maar deze keer niet.' Nou, dan ga ik wel alleen met de jongens, is ook niet erg , ik dacht je vindt het vast fijn om even buiten te zijn. ' Dochter beneden aan de bel. Jaaaa ik kom er meteen aan, ff w8ten. ( pc taal hahahaaa ) Natuurlijk vind ik het fijn om ff buiten te zijn.............
Geen tijd om nog om te kleden, dus gegaan in wat ik aan had. Toen ik beneden kwam zag ik de kleinzoons wel kijken, en grinneken, maar dat doen ze zo vaak, oma's zijn nu eenmaal af en toe lachwekkend in de ogen van kinderen. Aan gekomen in de Efteling waande ik mij in het Gooi. Blote borsten, hoge hakken, véél te veel zonnebank, opgespoten lippen, kerels in rose polo's... en dat taaltje......ooohhhhh. Echt erg, en hoe dat allemaal heet daar in het Gooi. Die namen......Ga nou niet weer zeggen ' waar let jij al niet op, ' nou, ik zal je zeggen , daar kan je niet omheen. Volgens mij was het een uitje van een of andere Gooise buurt, overal werd gezoend, met van die lippen die ergens in het luchtledige hangen, kreten als ' ohh, dat staat je beeldig, en kinderen met college kleertjes aan en halflang haar. Dat is kak, halflang haar is kak, of je nou een jongen bent of niet, want je zou denken dat ze dat doen om geld uit te sparen, nee, dat staat kak. Was het warm vandaag of niet, ik vond van wel, maar toch truitjes losjes over de schouder....rose en ruiten dasjes nonchalant om de hals geknoopt. Ik had bijna gezegd om de nek, maar dat kan ik dus niet maken. Mijn kleinzoons wilden in de Python. Goed, babaanne wacht wel op het terras vlak bij de Python. Geloof me, ik draag zelden een zonnebril, maar nu was ik blij dat ik dat ding bij me had. Aan het tafeltje naast ons streken , ja, streken, want een Gooise ploft niet gewoon neer, twee dames in de rotan stoelen neer . Toen ze neergestreken waren stonden ze ook snel weer op om korte tijd later met vier buggie's aan te komen. De kids, vergeten, die stonden nog bij de walvis, Jonas heet dat ding geloof ik, zo'n supersaaie attractie volgens mijn kleinzoons, echt voor ukkies volgens de jongens. Ik zeg nog tegen mijn dochter, die twee Gooise zijn zeker onderweg ook ergens de nanny's vergeten , want je vergeet toch zomaar niet je kids ???? Als het spul zit , en echt, wat was ik blij met mijn zonnebril, komt de tupperware op tafel. Superdeluxe bekers, merk ja, gevuld met ranja van de Aldi. Hoe ik dat weet? Nou, ik heb net zo'n goede neus als Petra had gisteren, zij rook ook iets....hahahaaaaa Het w8en was op de pappies, die gezamenlijk als een stel uitgelaten kinderen ook in de Python zaten . De tranen rolden onder mijn zonnebril uit. Weten jullie wat een pampie is ? En een grote boef doen ? Dat was de klus voor de pappies, even ophouden nog kinderen, kids bedoel ik , pappie komt er zo aan. Ik dacht nog, dadelijk halen de dames plastic handschoenen uit de tassen voordat ze met de kids naar het toilet gaan, maar dat was een meevaller, waarschijnlijk de billen gewoon schoongeveegd met de handen. Een dagje uit is voor kinderen een feest, denk ik, maar niet als je uit het Gooi komt. Eerst de fruithapjes uit de tassen, en na heel lang zeuren, ook op z'n Goois...' mammie, ik wil graag patatjes, gaan de pappies richting het buffet om terug te komen met twee kale frietjes en een gezinsbeker cola. Met voor ieder kind een anders gekleurd rietje. Dat geloof je toch niet als ik er verdorie niet zelf naast had gezeten. Na ruim anderhalf uur stond het gezelschap op. Kinderen verlost van hun ' grote boef ' en voorzien van een schone pampie. We hebben ze nagekeken tot ze bij de schiettent de hoek om gingen. Toen heb ik mijn zonnebril afgedaan en het uitgegierd van het lachen. Ik geloof dat ik voortaan toch maar eens wat dankbaarder ga zijn. Want als ik het zo bekijk kun je ondanks je ' kak status ' heel erg arm, en heel erg eenzaam zijn, vooral als kind. Je wordt zelfs vergeten als je een rondje Jonas hebt gedaan. En die ' grote boef ' ......daar hou je als kind toch een trauma aan over ? Een Goois trauma. Ik heb te doen met Wouter....en met Wingerd en al die andere kids.......en ik meen het nog ook !! Nog nieuwsgierig waarom mijn kleinzoons zo'n lol hadden toen ik beneden aan kwam ?? Vertel ik een volgende keer.  |
Thank you very much MariaMaxa. 
|
|
